Mety jeszcze nie zdołałem dojrzeć.
Sukces daleki jest od zasięgu mych ramion,
czas namnożył ran,
doświadczenie nowych znamion.
Ale uparłem się, że dobrnę do celu,
jak przed mną,
uczyniło to niewielu.

Pucharu nie trzymam,
ciężar medalu nie gnie mnie do ziemi,
jeszcze nie teraz, nie w tej godzinie,
ale kiedyś to się zmieni. 
W końcu postanowiłem, że

 
Nie pobiegniesz szybciej od wiatru…
Ależ oczywiście, że to zrobię,
potrafię i mogę,
zobaczysz,
zaraz ci udowodnię.

Nie skoczysz dalej niż kangur…
Bzdury opowiadasz i nic poza tym,
pokonam futrzaka jeśli zechcę,
jak i z ubogiego,
stanę się bogatym.

Nie spojrzysz w oczy meduzy…
A dlaczego by nie?
Coś wymyślę,
by nie pokonała mnie.

Nie pogłaskasz

Oto nadszedł mój czas.
Oto świat sukcesu wzywa mnie na swe salony,
i wszyscy patrzeć będą z zazdrością,
krzycząc, o bądź pozdrowiony!

Oto godzina chwały wybiła,
i prozaiczne obowiązki zniosła,
odtąd każda sekunda mego życia,
będzie wspaniała, podniosła.
Odtąd tylko wiosna.

Drwię z codzienności,
i ze zwyczajnych chwil szydzę,
byłem szary i nijaki,
a

Myślę…
…

Mówię…
…

Robię…
…

Reaguję…
…

Zbyt wolno twoim zdaniem.
A ty jak strzała od razu gnasz,
nie bacząc na to, co się stanie.
Wybuchasz niczym wulkan,
nie myśląc o tym,
co po twoim gniewie zostanie.

Odpowiadasz szybko,
jakbyś miał gotowe odpowiedzi,
nie roztrząsasz i nie analizujesz,
nie uznajesz spowiedzi.

Biegniesz równo z wiatrem,
patrząc tylko przed

Bo słońce wschodzi raz za razem,
świecić nie pragnie bez przerwy,
bo i księżyc tego potrzebuje,
chcąc nabrać siły i werwy.
Bo nawet gwiazdy znikają,
kryjąc się wśród chmur,
które również uciekają.

Bo trawa rośnie i umiera,
bo woda płynie i zamarza,
bo wszystko inne,
cyklicznie się powtarza.
Bo ptaki milkną,
bo rozpoczynają swe śpiewy i trele,
bo

Pani pozwoli,
rączki usłużnie całuję,
pani urodą słońce przyćmiewa,
a serce me raduje.
Pani spocznie tu sobie,
ja postoję jak na dżentelmena przystało,
pieczę mieć nad panią będę,
by nic jej się nie stało.

Taki pan szarmancki,
taktowny i oczytany,
zapewne mdleją na pański widok,
wszystkie wysoko urodzone damy.
Zadaje pan szyku,
manierami błyszczy jako

Bo chcę.
Bo muszę.
Bo tak właśnie mówię.
Przestań już pytać,
wiesz, że tego nie lubię.
Bo uważam, że mi się należy.
Bo wydaje mi się, że taki twój obowiązek,
kiedy najdzie mnie ochota,
pójdziesz w świat,
szukać złotych gałązek.
Bo musisz.  
Bo takie polecenie wypowiedziały me usta,
bo taką myśl zrodziła głowa,
dalej,
nie marudź,
chcę usłyszeć, że

Zrobiłam jak uważałam.
Jak chciałam i czułam.
Włożyłam rękę w ciernie i boleśnie się pokłułam.  
Zrobiłam to,
choć ostrzegano mnie przed konsekwencjami,
dziś wytykam sobie upór i głupotę,
dziś me sumienie cudza krzywda plami.
Wszyscy bywamy pomyleńcami!
A drugiej szansy nie będzie.
Dziś wiem,
lecz wcześniej nie miałam tego na względzie.

Wszedłem na tę

Biały kruk wzbił się w niebo i ku słońcu poszybował.
Chciał dobro swe ozłocić.
Chciał spojrzeć w twarz jasności, by przekonać się,
że i jego serce jest czyste.
Chciał mieć pewność,
że zastukawszy do bram raju,
przyjmą go tam z otwartymi ramionami.

Dotarł więc kruk do celu,
opuściwszy ziemski padół,  
i zakpiwszy sobie z władców piekieł.
Był wysoko